Met pensioen, maar nog lang niet klaar

7 minuten Editie 1 March 2026

Als je huidtherapie hebt gestudeerd aan de HU dan kan het bijna niet anders dan dat je les hebt gehad van Emmy van de Burgt. Als sinds de vroegere deeltijdopleiding is zij erbij betrokken geweest. En nu, na ruim 25 jaar, gaat zij met pensioen. Wij spraken haar hierover.

Ilse van Kelegom

Hoofredacteur De Huidtherapeut

Voor wie jou niet kent, wie is Emmy?

“Emmy is zevenenzestig en net gepensioneerd. Ik voel me totaal niet zevenenzestig, het is een heel raar fenomeen. Ik heb natuurlijk heel veel rollen. Ik ben moeder, partner en ik heb allerlei hobby’s. Maar ik ben ook arts, afgestudeerd in Utrecht, ergens in de vorige eeuw. En ik ben achtentwintig jaar bij de HU werkzaam geweest als hogeschooldocent. Ik ben begonnen bij verpleegkunde en in 2000 gevraagd bij huidtherapie. Want ik stak het niet onder stoelen of banken dat ik een passie had voor dermatologie. En ja, bij ‘huid’ ben je dan natuurlijk helemaal aan het goede adres! In de beginjaren hadden we nog overheadprojectors waar je dan je sheets op kon laten zien. En de collegedictaten die werden nog afgedrukt. En oh ja, de computers kwamen geleidelijk erin. Uiteindelijk gingen we over op PowerPoint en kwam internet. Ik weet nog waar ik voor het eerst ben ingelogd op het internet, dat was op Bolognalaan. Ik heb toen heel erg zitten wachten tot het ging werken. Een echte pionierstijd was het.”

Vijfentwintig jaar, dat is lang. In die tijd heb je veel meegemaakt denk ik?

“Dat klopt, ik heb heel wat grote mijlpalen meegemaakt. Denk aan de erkenning van de vierjarige hbo-opleiding. En in 2003 de opname in de Wet BIG als artikel 34 beroep. De opleiding in Den Haag in 2008, de directe toegankelijkheid in 2011, 2015 het rapport Spot On, De Visie op de Huidzorg naar 2020 en (in 2019) de start van de deeltijdopleiding. En ik heb aan verschillende audits meegedaan en meegemaakt. Dat waren altijd heel mooie momenten, want daar zette je op een rijtje wat je allemaal bereikt had. De laatste die ik meegemaakt heb, maar waar ik niet meer actief in ben geweest, was die van 2025. Die maakte mij super trots!”

Daarnaast heb je ook het vak zien ontwikkelen.

“Jazeker, in het begin moest je steeds uitleggen wat huidtherapie is en wat het vak inhoudt. Maar ook als je kijkt naar de inhoud van het vak is er veel veranderd. Dat zie je ook in de beroepsprofielen terug. Eerst was het heel interventiegericht, veelal gericht op zorgvragen. Maar in het huidige beroepsproefiel zie je met de beschrijving van de canMEDS-rollen alle aspecten van een huidtherapeut terug. En met de NVH-Zorgmodules, eigen richtlijnen die iedereen kan raadplegen, is het vak echt volwassen geworden vind ik.”

Toen was daar ineens het moment van pensioen.

“Ja, op de HU is het beleid: met zevenenzestig is het klaar. Dan ga je met pensioen, daar valt niet over te praten. Ik heb het overigens wel geprobeerd hoor!”

En nu? Achter de geraniums dan maar?

“Haha nee, ik ben met van alles bezig. Aan de ene kant heb ik mijn promotietraject dat ik nog aan het afronden ben en aan de andere kant doe ik leuke dingen als schilderen en viool spelen. Maar die leuke dingen heb ik tussendoor ook wel gedaan. Ik heb altijd goed opgelet: heel hard werken aan de ene kant, maar ook ontspanningsmomenten aan de andere kant.”

Jouw promotietraject, hoe is dat tot stand gekomen?

“Dat traject is een beetje voortgekomen uit de post-hbo huidtherapie na brandwonden. Daar kwamen we op een gegeven moment Virtual Reality (VR) bij pijn tegen. Bij de beoordelingscommissie, waar destijds mijn huidige promotor Monique Lorist ook in zat, zeiden we tegen elkaar: VR is een mooie ontwikkeling. Een tijdje later kreeg ik een uitnodiging om eens te komen praten over ‘een promotietraject over VR bij jeuk’. Promoveren wilde ik al een tijd en het leek me ontzettend leuk om iets moois bij te dragen voor mensen met jeuk. Ik kan me nog een klein jongetje van vier herinneren in de polikliniek op de HU. Zijn hele lichaam zat onder het eczeem en hij was enorm aan het krabben. En ik dacht, daaraan kunnen bijdragen, dat lijkt me geweldig.”

Kun je wat vertellen over het onderzoek dat je doet?

“Je hebt een vicieuze cirkel van jeuk – krabben – jeuk. Denk maar aan een muggenbult. Als je die ziet en je begint te krabben, dan is dat even prettig, maar vervolgens gaat hij eigenlijk nog erger jeuken. Zo zie je veel mensen die in deze cirkel terechtkomen. En soms zie je zelfs dat die cirkel in stand blijft, terwijl de oorzaak van de jeuk goed behandeld is.

Mijn promotor komt uit de hoek van de psychologie en ik ben gaan kijken naar psychologische interventies met gebruikmaking van technologie om die cirkel te doorbreken. Daarbij ben ik eerst gaan kijken naar omgevingsinvloeden op jeuk. Als je kijkt naar VR, kan je iemand in een andere omgeving brengen waar je helemaal in gezogen wordt. En dat betekent dat je ook allerlei omgevingen kan aanbieden die de jeuk beïnvloeden.

We zijn eerst gaan kijken naar de meest jeukopwekkende omgevingen en naar wat de meeste jeuk opwekt. Daarvoor zijn we VR-omgevingen gaan bouwen. We hebben bijvoorbeeld een bak met mieren ingericht en de VR-camera er middenin gezet. Als je dat dan in VR aanbiedt, dan zit je als het ware in die bak met mieren. Nou, dat gaf wel jeuk!

Maar het kon nog erger. Bijvoorbeeld als je jeukopwekkende beestjes, zoals bedwantsen of luizen, op de huid laat zien. Het doel is natuurlijk dat je jeukopwekkende dingen zoveel mogelijk vermijdt, maar aan de andere kant kun je met VR-omgevingen ook mensen met jeuk een omgeving aanbieden die de aandacht wegtrekt van de jeuk. Verglijkbaar met bij VR bij pijn. Nu hebben we het nog niet bewezen, maar kleine pilots laten zien dat de aandacht wegtrekken wel degelijk van invloed is op de jeuk. Zo zou het een bijdrage kunnen leveren aan het doorbreken van de jeuk – krabben – jeuk cirkel. Iets wat we ook hebben onderzocht en wat ook voor huidtherapeuten heel relevant is, zijn de PROM’s (patient reported outcome measures). Met deze vragenlijsten kun je de ernst van jeuk meten en de invloed van jeuk op het leven van de patiënt.”

Meer onderzoek van Emmy

Even terug naar meer dan een kwart eeuw lesgeven, wat was het allerleukste?

“Ja… dat is het samenwerken met de studenten en van elkaar leren. Dat is echt zo echt zo ontzettend leuk om te doen. De vragen die gesteld worden, die getuigden soms van zoveel creativiteit. En dan samen met ze meedenken. Wow!”’

Op 15 december 2025 was dan het moment van jouw afscheidssymposium. De titel daarvan was: Kansen voor de toekomst van huidzorg. Welke kansen zie jij voor de huidzorg?

“Ik zie heel veel kansen. Vooral doorontwikkelen op wat we nu doen. Kijk bijvoorbeeld naar de samenwerking met huisartsen in de eerste lijn of de begeleiding bij eczeem, psoriasis en ichtyosis door de huidtherapeut. Dat dat zijn ontwikkelingen waar ik al lang geleden over ben gaan dromen. Zelfmanagement is zo belangrijk. Dat is bij eczeem bijvoorbeeld ook aangetoond. Hulpeloosheid, oftewel ‘niet weten wat te doen’, verergert de jeuk. Dus als je mensen in hun kracht zet, uitleg kunt geven over de huidaandoening en zelfmanagement stimuleert dan is dat winst. Je kunt eigenlijk zeggen dat mijn droom voor de huidzorg grotendeels al is uitgekomen.”

Tot slot, is er iets dat je (oud)studenten of huidtherapeuten wilt meegeven?

“Ik heb altijd tegen mijn studenten gezegd: ‘Geniet vooral van wat je doet.’ En probeer dat bewust te doen. Het zijn juist de kleine dingen die zo groot blijken te zijn. Die successen met je patiënten, dat wat je kan betekenen voor mensen. Dat is wat je vaak gelukkig maakt.

En voor de studenten specifiek ook: ‘Zorg dat je ook een leven hebt daarnaast.’ Want mensen in de zorg en zeker ook huidtherapeuten zijn heel consciëntieus en werken kei- en keihard. Dus ik heb altijd gezegd, ook vlak voor vakanties bijvoorbeeld: ‘Zorg dat je ook geniet van de vakantie. Dat je niet alleen maar werkt, maar de balans zoekt. Ik vind het belangrijk dat al die lieve mensen ook goed voor zichzelf blijven zorgen.”

Advertentie

Laden...