Koudwatervrees, bang om langs te gaan bij de huisarts in de buurt om kennis te maken en te praten over samenwerking – veel huidtherapeuten herkennen dat. “Ze vinden het spannend om die stap te zetten, zijn bang dat de huisarts geen tijd heeft of niet geïnteresseerd is in wat huidtherapeuten te bieden hebben”, vertelt Daphne Prins, huidtherapeut bij praktijk DermaPrins, gevestigd in Doornspijk, Wezep, Putten en Oldebroek.
Zelf heeft ze die angst nooit gehad. En misschien had ze geluk. Tijdens haar opleidingsstage in de huisartsenpraktijk was de huisarts meteen enthousiast over haar kennis en kunde. “Hij stelde voor om na mijn diplomering bij hem in de praktijk te komen werken. Via hem ging het balletje rollen. En waren er ook al snel andere huisartsen die interesse hadden om met mij samen te werken. Dat balletje rolt nog steeds door.”
Huisarts Rob van Damme van praktijk Bast & Van Damme in Nijmegen begrijpt de interesse van huisartsen wel. Zelf had hij ‘geluk’ in contact te komen met een huidtherapeut in de buitenpoli van het Wilhelmina Canisius ziekenhuis in Nijmegen, vertelt hij. “Het klikte al snel, en dat gaf mij ook meer inzicht in wat de huidtherapeut allemaal kan. Zij huurt nu een ruimte in onze praktijk.
Onze samenwerking is in de loop van de tijd alleen maar plezieriger geworden. Bovendien hoef ik minder vaak te verwijzen naar de dermatoloog. Casuïstiek waar ik zelf niet uitkom, bespreek ik met haar. Zij vormt daarmee een mooie brug tussen ziekenhuis en onze huisartsenpraktijk. Voor patiënten is dat prettig. Ze worden eerder geholpen, en het scheelt hen een verwijzing naar het ziekenhuis.”
Onbekend maakt onbemind
Voorbeelden heeft Rob genoeg. “Wij zien veel kinderen met constitutioneel eczeem in de praktijk. Zeker voor ouders die daar niet goed mee bekend zijn, is het prettig als een huidtherapeut dan extra voorlichting geeft. Zelf heb ik daar niet altijd de tijd én expertise voor, en bovendien is de huidtherapeut daarin bij uitstek deskundig. Ik haal haar er bij zo’n casus dan graag bij. Bijvoorbeeld om ouders uit te leggen hoe ze de hormoonzalf het beste kunnen aanbrengen. Of om angst en misverstanden over hormoonzalven bij hen weg te nemen. Dat kan de huidtherapeut veel beter dan ik. En ja, dan is het fijn dat ze bij ons in de praktijk zit. Ik hoef alleen maar op haar deur te kloppen. Onze lijnen zijn kort.”
Daphne en Rob kennen zelf weinig andere voorbeelden waarbij huisartsen en huidtherapeuten zo nauw met elkaar samenwerken. “In mijn regio ben ik de enige”, vermoedt Daphne. “Onbekend maakt onbemind”, vult Rob aan. “Huidtherapeuten zijn niet goed bekend in huisartsenland. Als huisartsen beter zouden weten wat de huidtherapeut doet, zou er onder hen meer animo zijn om de samenwerking op te zoeken.”
Gewoon doen
Daphne: “Mijn advies aan huidtherapeuten is: gewoon doen. Maak een afspraak bij een huisarts bij jou in de buurt. En wees vasthoudend. Geef het niet meteen op als de eerste huisarts geen tijd of interesse heeft. Dan probeer je het bij de volgende opnieuw. En ik ben het helemaal met Rob eens: zoek contact op regionaal niveau. Waarom zou je niet als groepje huidtherapeuten vanuit jouw huidnetregio langsgaan bij de huisartsen in jouw verzorgingsgebied? Stel jezelf voor, vertel wat je kan, maak afspraken, bijvoorbeeld over vergoede zorg. Samen sta je sterker, en samen durf je misschien ook meer.”
Rob: “Ik denk dat de schroom van huidtherapeuten ook hoort bij de professionele ontwikkeling van het beroep. Huisartsen hebben dit proces eveneens doorgemaakt. We hebben in het verleden onze meerwaarde echt moeten bewijzen, moeten laten zien wat we kunnen. Nu zijn we de gewaardeerde poortwachter die 95 procent van alle zorgvragen oplost. Soms hebben dingen gewoon tijd nodig. Maar belangrijk is daarbij wel: kom in beweging, want het gaat niet vanzelf.”
