Buiten werken was voor Marcel jarenlang de normaalste zaak van de wereld. Ongeveer vijftien jaar werkte hij echt buiten, vijf dagen per week. Dat hoorde gewoon bij zijn werk als inframonteur. En dat buitenleven had ook veel mooie kanten. De vrijheid, steeds weer een andere werkplek en het gevoel dat geen dag hetzelfde was. De ene keer stond hij bij een historisch pand, de andere keer in een veld tussen de bloemen. Hij kwam overal: van volksbuurt tot villawijk. Juist dat maakte het werk voor hem zo bijzonder. Dat betekende ook: jarenlang veel zon op zijn huid. Beschermen tegen de zon was toen nauwelijks een onderwerp. Je kleedde je op temperatuur, regen en wind, niet op zonkracht. Insmeren, beschermende kleding of bewust lange mouwen dragen: dat was niet iets waar men zich mee bezighield. Was het warm, dan ging er kleding uit. En als je verbrand was, hoorde dat er bijna een beetje bij. Aan het einde van de dag even koelen met aftersun en daarna weer door. Zijn huid vervelde soms wel, maar als die velletjes eraf waren, leek het ook weer weg. En als je snel bruin werd, zag je dat eerder als iets positiefs dan als een waarschuwing. Het risicobesef was er simpelweg niet.
Een klein plekje op zijn borst
Dat het ook andere gevolgen kon hebben, ontdekte Marcel pas veel later. Het begon met een klein rood plekje op zijn borst, zo klein als een aardbeienpitje. Per ongeluk krabde hij het open, waarna het hevig begon te bloeden. Met een pleister erop stolde het weer, maar het plekje werd dikker en begon steeds meer op een wratje te lijken. Daarom liet hij het toch weghalen. Het plekje was maar drie millimeter groot en Marcel dacht er verder niet over na. Samen met zijn vrouw ging hij op vakantie. Op de maandag na de vakantie werd hij gebeld door de huisarts: “U heeft een melanoom”.
Daarna kwam alles in een stroomversnelling. Er volgde een radioactieve inspuiting om te zien waar de kanker via het lymfestelsel naartoe ging. In zijn geval was dat de oksel, naar de poortwachtersklier. Diezelfde week werd hij geopereerd. Wat begon als een plekje van drie millimeter, werd uiteindelijk een ingreep waarbij acht centimeter huid werd weggehaald en ook de poortwachter werd verwijderd. Daarna volgde gelukkig goed nieuws: er werd geen huidkanker meer gevonden.
Maar een jaar later veranderde alles opnieuw. Marcel werd wakker met een warm gevoel en een stekende pijn in zijn borst. Naast de plek waar het oorspronkelijke plekje was weggesneden voelde hij een klein bultje, “een erwtje”, zoals hij het zelf omschrijft. Ook dit liet hij controleren. Opnieuw bleek het melanoomkanker te zijn, ditmaal bleek dat er een uitzaaiing zat in zijn oksel en lymfeklier. Dat was voor hem moeilijk te bevatten. Hoe kon er één centimeter boven de oorspronkelijke plek opnieuw iets ontstaan?
“Had ik het toen maar geweten.”
Marcel kreeg huidkanker na jarenlang buitenwerken en is een van de gezichten van de campagne, naast bijvoorbeeld Charrel.
