“Ik ben geboren in Iran. Op mijn derde zijn we als gezin naar Denemarken verhuisd. Daar heb ik het gymnasium gevolgd met extra vakken. Op mijn negentiende ben ik getrouwd met een Nederlander van Irakese afkomst en verhuisde ik naar Spijkenisse.
Ik wilde graag Geneeskunde studeren, en om de Nederlandse taal te leren ben ik eerst naar het Albeda College gegaan, waar ik taal en inburgering volgde. Daarna werd ik toegelaten tot de studie Biomedische Wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Ik hoopte via die weg arts te kunnen worden. Tot mijn grote verdriet moest ik daar het eerste jaar al mee stoppen. Mijn docent vond dat ik de taal niet genoeg beheerste om verder te gaan. Ik mocht mijn verslagen niet in het Engels inleveren en ChatGPT bestond nog niet. Ik heb hoog en laag gesprongen, maar het mocht niet baten.
Ik voelde me verslagen en dacht: ‘Misschien ben ik alleen maar goed om moeder te zijn.’ Ik werd zwanger en op mijn 21e was ik moeder. Vlak daarna kreeg ik mijn tweede kind. Ze brachten me heel veel vreugde, maar het bleef aan me knagen. Ik wilde toch graag weer studeren.”
Huidtherapie studeren
“Mijn man had twee jaar Huidtherapie gestudeerd en hij vroeg me of dat niet wat voor mij was. Het sprak me eigenlijk meteen aan, want bij de studie kreeg je ook medische vakken als anatomie en dat vind ik nou juist zo boeiend. En ik moest ook meteen aan de handen van mijn moeder denken. Zij heeft altijd heel droge handen en last van eczeem. Ik kende niet anders, maar nu bedacht ik dat ik haar met zo’n studie misschien wel kon helpen! En je leert ook hoe je acné aanpakt – iets waar vriendinnen van mij last van hadden.
Dus ik ging huidtherapie studeren. Het eerste jaar was erg zwaar, vooral sociaal gezien. Ik had weinig aansluiting, want ik was met mijn 25 jaar veel ouder dan mijn jaargenoten. Mijn klasgenoten en ik hadden geen raakvlakken. Daarbij had ik ook nog twee heel jonge kinderen voor wie ik samen met mijn man verantwoordelijkheid droeg. Soms zat ik met een ziek kind op schoot achter de studieboeken, terwijl mijn andere kind ook om aandacht vroeg. De schoolpsycholoog raadde me toen aan om te stoppen. Dat vond ik zo erg! Ik wilde juist steun van haar, ik wilde niet horen dat ik het niet zou kunnen.”
Aan het werk
“Ik besloot niet op te geven, want ik vond de studie juist zo interessant. Toen ik aan het tweede jaar begon, ging dat zoveel beter! Mijn Nederlands ging vooruit en ik kwam in een heel leuke klas. Inmiddels wist ik ook hoe je goede verslagen moest schrijven. Vooral het vak anatomie vond ik geweldig. Maar de studie is zo breed, je krijgt ook psychologie bijvoorbeeld, en dan heb je nog alle praktijkgerichte vakken. Ik vond het echt heel leuk.
Tijdens mijn stage kwam ik te werken in een huidkliniek van een van oorsprong Turkse dermatoloog die in Nederland Huidtherapie had gestudeerd. Na mijn afstuderen mocht ik meteen bij hem in dienst en hij leerde me alle kneepjes van het vak. Maar ik wilde graag verder. Ik wilde hogere kwaliteit leveren en betere producten en apparatuur gebruiken. Ik werkte bijvoorbeeld met een oude Quanta system laser en de producten voor acné en peelings waren veel te oppervlakkig vond ik, met maar 10 procent salicylzuur. Ik wilde met TCA werken en dieper in de huid gaan. En dus besloot ik om zelf een kliniek te beginnen.”
Een eigen praktijk
“De praktijk is wel heel anders dan de studie. Je leert tijdens de studie wel hoe je moet omgaan met mensen, maar in de praktijk is dat opeens toch wennen. Je krijgt te maken met boze cliënten, lastige cliënten en cliënten met rare vragen.
Een jaar of tien geleden kreeg ik veel Syriërs, die toen moesten vluchten. Ik heb gewoon een vaste prijs voor mijn behandelingen, maar daar hebben Syriërs geen boodschap aan. Ze willen onderhandelen en zeggen dan dingen als ‘maar ik heb ook nog reiskosten, en ik ben toch van jouw buurland’. Soms had ik het gevoel dat ik op de markt stond! Ik ben geen onderhandelaar maar huidtherapeut, dus dit was echt een oefening in geduld. Gelukkig kan ik daar inmiddels veel beter mee omgaan.
Een ander voorbeeld van een rare vraag kwam van een cliënt die over twee dagen een feest had en dacht dat ze met één behandeling van haar pigmentvlekken af kon komen. Ik moest haar duidelijk maken dat dit niet mogelijk is, ook elders niet, maar dat wij wel goed werk leveren.
Mijn clientèle is heel divers. Ik vraag de cliënt altijd of ik een voor- en na-foto mag maken, omdat ik het belangrijk vind om mijn cliënten het resultaat te laten zien. Ik word heel blij van de resultaten die ik bereik. Dat vind ik het mooiste en daar ga ik voor. Ik ben ook altijd aan het onderzoeken wat de nieuwste apparatuur, technieken en therapieën zijn – ik wil blijven vernieuwen.”
Steeds weer wat nieuws
“Ik voel me in de kliniek echt een medewerker van mijn collega’s, zo wil ik graag zijn, maar thuis ben ik altijd aan het bedenken hoe ik dingen kan verbeteren. De afgelopen maand heb ik bijvoorbeeld drie nieuwe behandelingen ingevoerd: exosomenbehandeling, zomer-TCA en PDRN (zalm-DNA). Ik vind het verder ontwikkelen van mijn kliniek het allerleukste!
Ik zou nog graag het volgende willen meegeven: Als ik, een meisje uit een heel ander land dat geen één woord Nederlands sprak, kan beginnen aan een hbo-opleiding terwijl ik ook nog twee kinderen opvoed, en na vier jaar zonder vertraging mijn diploma kan halen, dan kan iedereen dat!”
